“Op zoek naar Freek…”

Het was erg druk op het Vrijthof in Maastricht. Verschillende demonstranten rond het Israël-Gaza debat lieten van zich horen, de politie probeerde de orde te bewaren. Op hetzelfde plein zat aan de rand een vrouw. Helemaal alleen en enigszins verward. Vanwege de demonstratie had de politie geen tijd om zich om haar te bekommeren waardoor besloten werd het MIT in te schakelen. 

Vincent Frenken (coördinator MIT Maastricht-Heuvelland, Trajekt) benaderde de vrouw (Sandra*). Hij ging naast haar zitten en stelde zich voor. Langzaam begon Sandra te kalmeren en na een voorzichtig gesprek bleek dat ze 30 jaar was. Het werd ook duidelijk dat Sandra wat lastig kon communiceren, al snel kwam naar voren dat dit door een verstandelijke beperking komt. Na een paar zinnen ontdekte Vincent, door het lezen van een briefje dat ze stevig vasthield, ook de reden van haar bezoek.

In het nieuws was het bericht verschenen dat Freek, van het Nederlandse zangduo Suzan & Freek, ernstig ziek is. Sandra, van origine een Vlaamse dame, was vanuit België in de trein gestapt omdat ze geraakt was door het bericht. Ze was er daarnaast van overtuigd dat ze de dochter van Suzan & Freek is en wilde naar hen toe om ze te troosten vanwege het verdrietige nieuws. Vanuit België was de trein langs verschillende plaatsen gereisd: Luik, Visé en uiteindelijk Maastricht. Dat klonk bekend! Sandra stapte uit maar was eigenlijk verdwaald. Ze kwam uit op het Vrijthof en strandde daar op een bankje. Op het briefje had ze een boodschap voor Freek opgeschreven.

Om meer in contact te komen met Sandra, besloot Vincent een playlist van Suzan & Freek te starten. Dit hielp om haar meer gerust te stellen waardoor collega Leo, die samen met Vincent naar het plein was gekomen, wat telefoontjes kon plegen. Vanwege de drukte besloten de collega’s Sandra mee te nemen naar een buurtcentrum waar het wat rustiger was. Terwijl zij uitzochten wat precies de achtergrond was van de vrouw, gaven ze haar een kleurplaat en bleef de playlist afspelen. Vincent gaf haar ook een teddybeer waarvan hij zei dat de naam “Freek” was.

Nadat ze wat rondgebeld hadden kwamen Vincent en zijn collega’s in contact met Sandra’s ouders. Zij wisten nog niet dat ze was verdwenen omdat Sandra in een zorginstelling woont. Ook met die instelling werd contact gelegd waarna Sandra door haar ouders opgehaald werd.

Na een paar weken kreeg het MIT team een telefoontje. Het waren de ouders van Sandra. Vanwege het incident hadden ze het voor elkaar gekregen dat Sandra voortaan 24/7 begeleid zou worden waardoor een dergelijke gebeurtenis niet meer zou kunnen plaatsvinden. De ouders waren dankbaar dat het MIT Sandra had kunnen helpen. Het incident had ook de zorgprofessionals overtuigd dat 24/7 begeleiding noodzakelijk was.

* = Deze naam is gefingeerd